Rys historyczny

ks. Sebastian Pakulski.

Płońsk wymieniony był już w 1065 r. wraz z kościołem grodowym, jaki tam istniał. Podczas wykopalisk prowadzonych w latach 70-tych poprzedniego stulecia na podgrodziu odsłonięto kamienną rotundę z XI w. Murowany kościół parafialny pod wezwaniem św. Michała Archanioła zbudowano prawdopodobnie po lokacji miasta w XIV w. Gotycki kościół wzmiankowany w 1565 r. zlokalizowany był w pobliżu rynku, w XVI w. ufundowano w nim kolegium mansjonarzy. W czasie wojen szwedzkich w połowie XVII w. świątynia została zniszczona i pozostawała w ruinie przez wiek XVIII, a resztki jej rozebrano w latach 1819- 1825. W 1779 r. bp Michał Poniatowski przeniósł parafię do kościoła zakonnego karmelitów trzewiczkowych i powierzył im prowadzenie duszpasterstwa. Rolę tę spełniali do momentu kasacji klasztoru w 1864 r. Klasztor karmelitów płońskich fundował przed 1417 r. Siemowit IV i jego żona Aleksandra. Kościół wzniesiony dla karmelitów pod wezwaniem Wniebowzięcia NMP być może był fundowany przez Bonę. Uległ zniszczeniu w czasie wojen szwedzkich w połowie XVII w. Odbudowany w połowie XVIII w. przekształcany był w latach 1839, 1865 i 1888. Gruntownie remontowany był w 1935 r. Prace regotyzacyjne prowadzono w latach 1954-1958. Jest to świątynia późnogotycka, murowana z cegły, orientowana, jednonawowa na planie prostokąta, z wydzielonym prezbiterium i kaplicą od strony północnej. Ołtarz główny neorenesansowy z obrazem Matki Boskiej z Dzieciątkiem malowany na desce, ołtarze boczne późnobarokowe. Po wojnie prace renowacyjne prowadzili ks. Anastazy Rutkowski i ks. Stanisław Kowalczyk, który zbudował nową plebanię. Następny proboszcz, ks. Tadeusz Goleniewski, z powodzeniem prowadził upiększanie i konserwację świątyni.